Het is wel zo netjes om in de bus op te staan voor oude mannetjes en vrouwtjes of minder validen. Wanneer er geen plaats meer is kun je die oude gerimpelde klootjes vet moeilijk laten staan. Fatsoen heet dat. De bus zat vol en bij de beruchte halte aangekomen stonden daar een vrouwtje van eerder genoemd soort en een jonge meid. Staan dus…..echter, ik wist dat er 1 persoon in die bus een paar haltes later weer ging verkassen en ook zat er een kleine kwiebus van een jaar of 10 in de bus dus bleef ik zitten.Dat had ik niet moeten doen! De luie persoon die dat kleine stukje ook makkelijk had kunnen lopen bleef eigenwijs zitten en zo bood een mooie vrouw van een jaartje of 40 haar plaats aan.

Een paar weken later kreeg ik een scharreltje, je weet wel… wel het genot en niet ’t gezeur. Bij haar huis aangekomen, aangebeld en de hal in….ja hoor,…komt haar moeder de trap af…. Dat moment wil ik zo snel mogelijk vergeten.

Ook bij verjaardagen en dergelijke heb ik wel eens van die momenten. Een vriend is jarig en je raakt aan de praat met zijn “leuke” aangetrouwde oom. Druk aan het lullen geslagen over andere familieleden komt er op een bepaald moment een ruïnerende opmerking van zijn kant die jij, met humor denkt te overtreffen en knalt je grap erin. Natuurlijk weer veel te luid en net op het moment dat de hele kamer stil is (gebeurd op de beste feestjes)…. Had Oma ook toevallig last van eczeem rondom haar tepels.                  Snel vergeten!!

 Om dit verhaal een heel andere wending te geven en toch bij het onderwerp te blijven hoorde ik laatst de uitdrukking “de koude kant”. Misschien dat jullie dit bekend in de oren klinkt maar voor mij was het nieuw. Het betekend dus: de aangetrouwde mensen van een familie. Zo is ook meteen duidelijk hoe men over die minderheid denkt.

Maar wanneer die mensen op stappen of eruit worden gegooid, zijn die dan ook snel vergeten? 

 
Gegroet, Croose Fadda.

 Niet alles in deze column berust op waarheid. 

Reacties (21)